Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

Μαζί με την ΑΛΕΡΤ εναντιον στην αστυνομική αυθαιρεσία και βία


ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ALERT
http :/ /alertcy.wordpress.com
alertcy@gmail.com
99583947, 99492018

1 Οκτωβρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Όχι στον ρατσισμό και την αστυνομική αυθαιρεσία

Η πρόσφατη επιχείρηση «σκούπα» (25/9/09) της Αστυνομίας στην παλιά Λευκωσία κατά των μεταναστών αποτελεί μια νέα κατάφορη προσβολή των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου στην Κύπρο. Η επιχείρηση παραβιάζει, μεταξύ άλλων, το άρθρο 4 του Πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που απαγορεύει τη μαζική απέλαση αλλοδαπών.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Αστυνομία αντί να εργάζονται για την πάταξη του εγκλήματος, με τις δική τους παράνομη επιχείρηση υποδαυλίζουν το ρατσιστικό έγκλημα. Η Αστυνομία έστησε οδοφράγματα στην παλιά πόλη, μπούκαρε στα σπίτια των μεταναστών και σύλλαβε πάνω από 150 μετανάστες (μεταξύ των οποίων και έγκυες γυναίκες), τους πέρασε χειροπέδες και τους μετέφερε στους αστυνομικούς σταθμούς για εξακρίβωση στοιχείων. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών των μεταναστών δεν είχε τακτοποιημένα χαρτιά, πράγμα που αποτελεί απλώς ένα διοικητικό παράπτωμα και όχι έγκλημα.

Η ρατσιστική επιχείρηση σκούπα που μεταχειρίζεται σαν σκουπίδια τους μετανάστες αποτελεί μια νέα πράξη αυθαίρετης αστυνομικής βίας που προστίθεται σε μια σειρά άλλων περιστατικών όμοιας φύσης. Ο άγριος ξυλοδαρμός δύο φοιτητών από την γνωστή ομάδα των 10 αστυνομικών που προβλήθηκε από όλα τα έντυπα και τηλεοπτικά μέσα είναι ένα από τα πολλά αυτά περιστατικά. Οι 10 βασανιστές αθωώθηκαν από το δικαστήριο, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο ανέβαλε επ’ αόριστον την εξέταση της έφεσης της εισαγγελίας. Οι δέκα βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ενώ καθ’ όλα νόμιμοι μετανάστες σύρονται με χειροπέδες στα μπουντρούμια της αστυνομίας σαν κοινοί εγκληματίες.

Παρά το γεγονός ότι η επιχείρηση «σκούπα» αποδοκιμάστηκε ακόμη και από τον Υπουργό Εσωτερικών που είναι αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης, ο αρχηγός της Αστυνομίας και ο Υπουργός Δικαιοσύνης συνεχίζουν προκλητικά να υπεραμύνονται της παράνομης και ρατσιστικής τους επιχείρησης και απειλούν μάλιστα ότι θα επαναλάβουν τέτοιου είδους ενέργειες.

Η Kίνηση Πολιτών ALERT, μια οργάνωση που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα όλων των κατοίκων της Δημοκρατίας, Κυπρίων και μεταναστών, καταδικάζει την εγκληματική επιχείρηση «σκούπα» και καλεί σε μια μαζική διαδήλωση κατά της αστυνομικής αυθαιρεσίας και κατά της δικαστικής πρακτικής που την ανέχεται και την ξεπλένει. Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, η ώρα 11:00 στην πλατεία Ελευθερίας.

Ζητούμε την άμεση παύση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού της Αστυνομίας που φέρουν την πολιτική ευθύνη της επιχείρησης και που απειλούν να συνεχίσουν αυτές τις παράνομες και ρατσιστικές πρακτικές. Επίσης ζητούμε την άμεση αναθεώρηση του Νόμου περί μετανάστευσης που επιτρέπει την είσοδο της Αστυνομίας στα σπίτια των μεταναστών χωρίς δικαστικό ένταλμα.

• Όχι στην υπονόμευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου.
• Όχι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
• Όχι στην αστυνομική αυθαιρεσία και το δικαστικό της ξέπλυμα.
• Όχι στη δημοκρατία της μπανάνας.
• Όλες και όλοι με μπανάνες και σφυρίχτες στην εκδήλωση διαμαρτυρίας την Κυριακή στις 11 π.μ στην πλατεία ελευθερίας.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009

Απο την Cyprus Mail

Violence against women not limited by legal and policing framework say NGOs
By Charles Charalambous
CYPRUS IS deliberately minimising the number of domestic violence victims by not collecting accurate data under EU definitions, five NGO’s who provide support and protection said yesterday.

According to representatives from the five organisations, Cypriot law does not yet reflect the distinctions made in EU legislation for the different types of violence against women and children.

Horrific figures presented by the groups said 80,000 Greek Cypriot women are directly subjected to domestic violence, as are 75,000 children. Some 30,000 foreign women suffer violence against women, and 4,000 housemaids at the hands of their employers. Under EU law abuse of housemaids is classed as domestic violence.

Eleni Pissaridou of the STIGMA Foundation – an organisation for the protection of victims of sexual abuse and exploitation said Cyprus was relying on outdated legal definitions, which meant that whole areas of violence against women were simply excluded from official statistics

In the case of sex trafficking, she said the policy was deliberate.

“As a state we prefer to produce low statistics, so the victim is simply designated a police witness, and that’s where the case ends”, Pissaridou said. “We are talking about victims who, if they had come forward one or two years ago, would have had all their rights respected. This year, for some reason, they are not treated as victims, just witnesses. It suits the state to record them in this way, because this produces low victim statistics.”

Corina Demetriou of Simfiliosi (Reconciliation) presented the results of an EU-funded study into legislation in the period 1991-2006 concerning violence against women, children and youth in the ten countries which joined the EU in 2004. The study focused particularly on provisions of the law, policies, victim support, awareness campaigns and other practical aspects of the issue.

Demetriou said that following Cyprus’ EU accession in 2004, the issue of violence against women and children covers many more aspects than before under EU law. Apart from physical, psychological and sexual violence, it now also includes economic violence – preventing access to money, employment or training – and the definition of domestic violence has been extended to include intellectual and emotional violence, incest, marital rape and “honour crimes”.

According to Demetriou, the interpretation of existing law can still produce a questionable result: despite the fact that corporal punishment has been illegal in Cyprus since before independence in 1960, one Supreme Court ruling stated that a conviction was not necessary “because the violence used was very mild”. She also pointed out that there is no specific law in Cyprus to cover bullying – defined as the causing of psychological or physical pain – so any legal charges have to be based on a related theft or other offence.

One reason for gaps in the law may be the lack of official data. Demetriou said there is no data on violence against women, because “there is no process in place for recording complaints of violence against women and children. The only statistics kept relate to violence within the family, gathered by the Welfare Office, the police and the Association for the Prevention and Handling of Violence in the Family.”

She added that there is a particular problem regarding data on the sexual trafficking of women. There is no law to cover the registering of a complaint, so any data is gathered piecemeal by various organisations. What is worse, “if a woman is not officially recognised as a victim of trafficking, then her case is not recorded as such. The recognition process, which is carried out by one police department, is not always effective”, she said, adding: “there are very many clear cases of trafficking which go unnoticed, so they are not recognised, recorded or dealt with.”

Julia Kalimeri, founder of women’s support centre and shelter Apanemi, said that Cypriot society has lost a lot through the state concentrating processes and resources on itself, sometimes at the cost of those offered by non-governmental organisations (NGOs).

“In 2004-6, we had two victim helplines, two women’s shelters in Nicosia, one shelter in Limassol, there was also the STIGMA shelter in Limassol for victims of sexual exploitation, there were three Apanemi support centres – one each in Nicosia, Larnaca and Limassol – and we lost all that”, Kalimeri said.

She added: “We would do well to ask ourselves why we allow support services to be taken out of the hands of NGOs and be limited to a level which offers so little to victims. Why, for example, when the Apanemi shelter opened in Limassol did complaints to the police increase so dramatically? And when it closed, the number of complaints also went down again. It wasn’t because the number of cases went up or down. When women know who to turn to, they come forward – when not, very few of them do so.”

Pissaridou said that since the STIGMA shelter in Limassol closed, “there have been just nine recorded victims of sexual trafficking or maybe I’m mistaken and there were ten.” She said that in previous years Cyprus had a terrible image abroad regarding sexual trafficking, there was no government shelter for victims of sexual exploitation, and the infamous “artiste” entry visas were still being issued.

“So what did we do? We got rid of the entry visas specifically for artistes, which sounds very good. We set up a government shelter, which again sounds very good. And we send the EU extremely low statistics on victims of trafficking. Conclusion? We don’t have a problem.”

“But nobody mentions that absolutely no checks have been carried out. In the past we heard so much about police raids on “cabarets”. How many have been carried out this year?”

“Similarly, in the past, the monitoring of artistes was the responsibility of the police. Now, that responsibility has passed to the Labour Ministry, but no monitoring is being done because there is confusion as to who is supposed to monitor what, and where. We have transformed sexual trafficking into an employment issue – supposedly.”

“Nobody comes here any more as an “artiste”, because we no longer have such a category of entry visa. But no-one has looked to see whether anything has changed in the places those women work. Is there ballet-dancing in bars, or are women still pole-dancing? Has the experience of those women actually changed in practice?”

“It is true that some “cabarets” have closed down, but some have been converted into something else. No mention has been made of the sudden increase in entry visas for barmaids, for the simple reason that there is no official statistic. When we ring up to find out, they cannot give us an exact figure.”

“Around ten days ago, I received a call from a young woman, who spoke in a way I recognised: crying, stressed, trying to explain to me what had happened to her. She told us of her all-too-familiar problem. This was a young woman who came here under the new system, in other words not on an “artiste” visa, but with a work permit based on a year’s contract. Do you think she is the only one? Nothing has changed in practice.”

“There is trafficking. What we as an organisation have been calling for since 2004 is quite simply for the government to stop issuing entry visas – for artistes, barmaids, or whatever – to women from third countries to work in these particular types of workplaces, which we describe as high-risk. Anything less is a half-measure.”

Copyright © Cyprus Mail 2009

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009

Οτι δεν φαίνεται δεν υπάρχει! Το ΛΥΣΑΜΕ!

Μεταφέρω εδώ αποσπάσματα από άρθρο της εφημερίδας ΠΟΛΙΤΗ - 15/07/2009 του Μιχάλη Σταύρου τα σχόλια στην παρένθεση.

Αν δεν ήταν τραγικό θα μπορούσαμε να γελάμε...



Σεπτέμβριο αλλάζουν οι όροι εργοδότησης «καλλιτέχνιδων»


Καμπαρέ με ερμηνεύτριες
Επειδή ο όρος καλλιτέχνιδα φέρει βαρύ αρνητικό φορτίο και έχει γίνει συνώνυμος με την πόρνη, προβάλλεται πλέον ο όρος της ερμηνεύτριας. Τι θα ερμηνεύει; 'Αγνωστο ακόμα.
(Ενώ το "ερμηνευτρια" έχει μια άλλη αίγλη ... Η απορία του δημοσιογράφου εύλογη. Η υποκρισία φανερή)

Θετικά κρίνονται τα πρώτα αποτελέσματα από την εφαρμογή των νέων όρων εισόδου και εργοδότησης στην Κύπρο καλλιτέχνιδων και καλλιτεχνών, από τη Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. ("Κοιμήσου αγγελούδι μου...")
Όπως ανέφερε σε χθεσινή συνεδρία ο Σοφοκλής Φυττής, η Επιτροπή ενημερώθηκε πως από την 1η Σεπτεμβρίου θα τερματιστούν οι χαλαρώσεις στις διαδικασίες, με στόχο οι αυστηρότεροι όροι να συμβάλουν στη μείωση της διακίνησης και εκμετάλλευσης καλλιτέχνιδων. (με το μαλακό γιατί 3000 ιδιοκτητες νυκτερινών κέντρων χεστηκαν από το φόβο τους)

Τρεις κατηγορίες
Σύμφωνα με την ενημέρωση της οποίας έτυχε χθες η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από τούδε και στο εξής οι καλλιτέχνες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. (Αν ενημερώθηκαν άξιος ο μισθός τους - Εκπαιδευτικό ιδρυμα δεν το ονομάζουμε καλύτερα, τόσα και τόσα μαθαίνουν οι βουλευτές μας στις επιτροπές που δεν θα τα μάθαιναν μια ολοκληρη ζωή) Τους πνευματικούς δημιουργούς,(όπως της χορογραφου του γνωστού "Κάτσε κάτω από την μπάρα") τους ερμηνευτές (της...χορογραφίας) και το υποστηρικτικό προσωπικό(κάποτε τις έλεγαν λεκανατζούδες και ήταν αξιοπρεπές). Σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς, για καλλιτέχνες που έρχονται στην Κύπρο για συναυλίες κλπ εκδίδονται άδειες παραμονής έως και 30 ημέρες από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Για τις καλλιτέχνιδες που πρόκειται να εργοδοτηθούν σε καμπαρέ οι άδειες εκδίδονται από επιτροπή της οποίας προεδρεύει το εκπρόσωπος του Τμήματος Εργασίας και συμμετέχουν εκπρόσωποι του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, του ΚΟΤ (???) και της Αστυνομίας.

Αυστηρά κριτήρια (τρέμουν όλοι τώρα)
Οι καλλιτέχνιδες που θα στελεχώνουν τα καμπαρέ στο μέλλον θα είναι πιο «ώριμες», αφού το κατώτατο όριο ηλικίας αυξάνεται από τα 20 στα 21. Παλαιότερα το όριο ηλικίας ήταν το 18ο.(Καλύτερα να τους επιτρέπατε να συνδικαλιστούν κι ας ήταν 18). Επίσης, οι καλλιτέχνιδες που πλέον θα ονομάζονται «ερμηνεύτριες», πρέπει να έχουν τουλάχιστον ένα χρόνο πείρας για να μπορούν να εργαστούν στα μουσικοχορευτικά κέντρα ή καμπαρέ. (Έννοια σας και όλες έχουν. Στην Κύπρο έρχονται μετά τους βιασμούς τους σε Ευρώπες και Ασίες... Πολύ ενημερωμένους σας βρίσκω) Όπως ανέφερε ο πρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής για τις άδειες εισόδου, Δημήτρης Μιχαηλίδης, πλέον οι καλλιτέχνιδες θα πρέπει να είναι ομάδες τεσσάρων ατόμων και όχι δύο, με προϋπόθεση όμως τα δύο μέλη της ομάδας να συμμετέχουν σε αυτήν τον τελευταίο χρόνο. (Η μαζικοποίηση της εκμεταλευσης - μα τι ωραίες ιδέες δίνεται στους μαστροπούς - οικογένειες ολοκληρες θα ενοικίαζονται και οι Αδελφές ΤΣΑ-ΤΣΑ - όχι από το Λαγκαδά - σε μεγάλη Ατραξιόν!) Οι καλλιτέχνιδες πάντως για να πάρουν άδεια πρέπει να αποδείξουν πως έχουν προηγούμενη πείρα, η οποία θα αποδεικνύεται από έγγραφα. Η ασφαλιστική αυτή δικλείδα ίσως να μην είναι τόσο αποτελεσματική, καθώς στις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι καλλιτέχνιδες, είναι γνωστό ότι τέτοια έγγραφα μπορούν να αποκτηθούν με το ανάλογο αντίτιμο. (Σώπα τώρα, ενώ τα άλλα έγγραφα θα είναι νόμιμα;)

Θετικά στοιχεία
Στη χθεσινή συνεδρία παρουσιάστηκαν και στοιχεία για τις οκτώ συνεδρίες (Κι ούτε μια πρόσκληση ρε παιδί μου σε ΜΚΟ να έρθουν; εκτίθεστε φιλολαϊκή πρόεδρε - εκτίθεστε) της επιτροπής που εξετάζει τις άδειες εισόδου καλλιτέχνιδων. Σύμφωνα με αυτά, η επιτροπή εξέτασε αιτήσεις για 69 υποστατικά και ενέκρινε 539 αιτήσεις για τις οποίες εκδόθηκαν 377 άδειες εισόδου. Από αυτές μόνο 250 έφθασαν στην Κύπρο για εργασία. Από την πλευρά της, η Μαρία Κυραϊζή, εκπρόσωπος των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, (καλά κάποιες δεν ντρέπονται να υποστηρίξουν όσα λένε αν οχι επειδη σπουδασαν 2 χρόνια κοινωνική εργασία αλλά τουλάχιστον επειδη είναι γυναίκες;) ανέφερε πως το 2008 υπήρξαν 104 περιπτώσεις αποδεδειγμένης εκμετάλλευσης προσώπων, εκ των οποίων οι πλείστες αφορούσαν σεξουαλική εκμετάλλευση, ενώ το 2009 υπήρξαν μόνο 8 υποθέσεις. (ΤΟΣΑ είναι και τα κρεβάτια στο κυβερνητικό σας καταφύγιο. Αφού ΓΕΜΙΣΕ - τέλειωσε, το κλείσατε. ΚΑΛΑ δεν ντρέπεστε τα μούτρα σας να λέτε οτι πατάξατε το φαινόμενο επειδή φιμώθηκαν τα θύματα;)

Αγκάθι τα προσόντα (να ήταν μόνο αυτά)
Το σημαντικότερο ίσως πρόβλημα στη λειτουργία της νέας διαδικασίας είναι η αναγκαιότητα προσκόμισης πιστοποιητικών για τα προσόντα των καλλιτέχνιδων, (γιατί οι πίπες άμα τη εμφανίση τους δεν είναι ικανοποιητικά προσόντα;) καθώς προσκομίζονται πλαστά έγγραφα. Από την 1η Σεπτεμβρίου θα απαιτείται πιστοποίηση της εγκυρότητας των εγγράφων από τις αρμόδιες αρχές των χωρών τους. (Παρούσας της οικονομικής κρίσης φροντίζει το ΑΚΕΛ για νέες θέσεις εργασίας στις πρώην κομουνιστικές χώρες. Από εκει θα ξεκινησουμε να μειώσουμε την ανεργία και μετά στην Κύπρο) Επίσης, δεν επιτρέπεται η μετακίνηση (με φορτηγά κρεοπωλείου φαντάζομαι) από τον εργοδότη κατά τους πρώτους 6 μήνες, εκτός και εάν προκύψει εργατική διαφορά. (Λάου-λάου μας το έφεραν = ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ "ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΩΝ" ΣΤΟΥΣ 6 ΜΗΝΕΣ - Να μην ικανοποιησουμε και κάποιες απαιτήσεις των ιδιοκτητών καμπαρέ;; Ετσι θα τα αφήσουμε τα παιδια;;)


ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΜΕΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΙΔΕΣ ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;

ΟΤΑΝ ΞΑΝΑΒΓΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΕ ΤΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ ;

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Ακόμα ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας πεταμένο στο πηγάδι



Με την ανάσυρση του πτώματος της γυναίκας από πηγάδι στην Ποταμιά ανασύρεται μια άλλη πλευρά της απωθητικής πραγματικότητας. Στατιστικά της αστυνομίας Κύπρου θεωρούν ότι το 20% των φόνων και ανθρωποκτονιών που έγιναν από το 1980 μέχρι το 2006, ήταν ενδοοικογενειακές. Σε ευρωπαϊκές χώρες με εμπεδωμένη την πολιτική και πρακτικές κατά της βίας εναντίον γυναικών θεωρείται ότι οι μισές από τις ανθρωποκτονίες οφείλονται κυρίως στην εξέλιξη της ενδοοιγενειακής βίας με κύρια θύματα γυναίκες και παιδιά.(Υπουργείο Εσωτερικών Αυστρίας 2008).

Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως η βία κατά γυναικών και παιδιών εντός του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος, αν αφεθεί να εξελιχθεί, καταλήγει στην ανθρωποκτονία. Θυμόμαστε όλοι τις περιπτώσεις που πτώματα γυναικών ανασύρονται από σκουπιδότοπους, χωματερές, ή βρίσκονται καμένες και τεμαχισμένες σε μια προσπάθεια να χαθούν τα ίχνη που επιβαρύνουν τον δράστη.

Οι κυβερνητικές υπηρεσίες είναι αναποτελεσματικές να προσφέρουν προστασία στα θύματα τα οποία αφήνονται μόνα τους. Αν έχουν δε και το επιπρόσθετο χαρακτηριστικό να κατάγονται από άλλη χώρα, όπως στην περίπτωση της Ποταμιάς, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσουν αποκομμένες από οποιαδήποτε δυνατότητα στήριξης. Η Πολιτεία αδυνατεί να παράσχει προστασία της ζωής, εναλλακτικές λύσεις και διέξοδο στα προβλήματα χιλιάδων γυναικών στην Κύπρο. Για να καλύψει τις «αστοχίες» της πολλές φορές κατηγορεί τα ίδια τα θύματα που δεν καταγγέλλουν τους δράστες ή επιλέγουν να αποσύρουν τις καταγγελίες λίγο πριν την εκδίκαση της υπόθεσης. Η αλήθεια βρίσκεται ωστόσο αλλού. Το άτομο που νιώθει ότι ο Νόμος είναι με το μέρος του και πως εφαρμόζεται ενώ ταυτόχρονα του προσφέρονται εναλλακτικές λύσεις για να ξεφύγει από τη βία και την κακοποίηση δεν επιστρέφει στο περιβάλλον της κακοποίησης, δεν θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο και προσπαθεί – με δυσκολία – αλλά προσπαθεί, να ξαναχτίσει τη ζωή του από την αρχή.

Επιπρόσθετα, η Πολιτεία για να καλύψει τις «αστοχίες» της πολεμά πρωτοβουλίες πολιτών έξω από τα αναποτελεσματικά στεγανά, κλείνει καταφύγια αντί να τα ενισχύει, φιμώνει οργανώσεις. Η γελοιότερη κατηγορία από χείλη κυβερνητικού αξιωματούχου που ακούσαμε ποτέ ως Απανέμι ήταν ότι «βοηθάμε αλλοδαπές γυναίκες» και αυτό θεωρήθηκε μομφή για έναν οργανισμό που βοήθησε πάνω από 5000 άτομα.

Η πραγματικότητα είναι άλλη και σκληρά κυνική. Το κράτος αν δεν υποστηρίξει την ύπαρξη δομών που βοηθούν θύματα βίας, δεν θα γλιτώσει τη .. «δαπάνη» απλά θα αξιοποιήσει τους πόρους του για να ανασύρει πτώματα από πηγάδια όπως της Ποταμιάς ή την χωματερή του Κοτσιάτη και να συντηρήσει δια βίου ακόμα έναν κατάδικο στις κεντρικές φυλακές αν εξιχνιάσει το έγκλημα.

Η κύρια ερώτηση παραμένει αναπάντητη: Πόσο αξίζει ή σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή; Και γιατί πρέπει να χάνεται ή να εξαθλιώνεται ενώ θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλες λύσεις.

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα

Στις 17 Μαΐου η Λουτμίλα, η κόρη και ο εγγονός πήραν τον δρόμο για την Ρωσία, χώρα καταγωγής τους.

Η έξοδος τους ήταν καθόλα νόμιμη, με διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου.

Από ότι γνωρίζω δεν είχαν πρόθεση να φύγουν, αντίθετα ήθελαν να μείνουν και να εργαστούν στην Κύπρο, να συνεχίζουν τη θεραπεία της Σνεζάνας και να στείλουν το 5χρονο στο σχολείο το Σεπτέμβρη.

Θεωρώ ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν ουσιαστικά, κυρίως αυτή που τους έδιωξε.

Έφυγαν μετά από 11 δύσκολους μήνες. Σε όλη τη διάρκεια της νοσηλείας της Σνεζάνας η μητέρα της κοιμόταν στους διαδρόμους και καρέκλες του Νοσοκομείου και Ιδρυμάτων. Για 7 μήνες δεν είχαν δει το γιο και εγγονό τους, δεν είχαν στήριξη από το Γραφείο Ευημερίας και εκτός από την βοήθεια του Κέντρου ΑΠΑΝΕΜΙ, του δικηγορικού γραφείου Ελένης Βραχίμη που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση μας και όλων των φίλων του που έσπευσαν να βοηθήσουν δεν είχαν κανέναν μαζί τους από την Πολιτεία.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα 2008 η γιαγιά προσπάθησε να δώσει ένα χριστουγεννιάτικο δώρο στο μικρό εγγονό. Η επαφή και επικοινωνία της μαζί του παρεμποδίστηκε παράτυπα από τους κύπριους συγγενείς του πρώην άντρα της κόρης της. Ακολούθησαν κι άλλες επισκέψεις στον Αστυνομικό Σταθμό και Γραφείο Ευημερίας με το ίδιο αίτημα. Κάθε φορά οι κύπριοι συγγενείς του μικρού παρεμπόδιζαν την επικοινωνία.

Τέλος Γενάρη του 2009 η γιαγιά και δυο εθελοντές από το Απανέμι βρίσκουν τον μικρό στην Παιδική Στέγη Λευκωσίας, ενημερώνουν το Γραφείο Ευημερίας και τον παίρνουν για να δει την μητέρα του για πρώτη φορά μετά από μήνες. Αμέσως εξασφαλίζεται διάταγμα φύλαξης που επιβεβαίωνε το δικαίωμα της μάνας να είναι μαζί με το γιο της (ο πατέρας είναι νεκρός).

η Οικογένεια μεταφέρεται αρχικά σε φιλικό διαμέρισμα στη Λεμεσό ενός εθελοντή του Κέντρου και αργότερα με τη βοήθεια όλων σας νοικιάζουν δικό τους διαμέρισμα για 2 χρόνια.

Από το Φεβρουάριο μέχρι και τον Μάιο έλαβαν ΜΟΝΟ ένα έκτακτο δημόσιο βοήθημα. με πολλή δυσκολία και "παρακάλια"¨λίγο πριν να φύγουν τους στέλνετε αυτο που τους λέχθηκε ως "τελευταίο βοηθημα" από το γραφείο ευημερίας Λεμεσού.

Η διαδικασία της νομικής αρωγής που αιτήθηκαν πέρασε μέσα από τις ίδιες συμπληγάδες με αδικαιολόγητη ολιγωρία από τις υπηρεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ωστόσο όσο ο μικρός βρίσκεται στη Λεμεσό, διευθετούνται συναντήσεις και επικοινωνία με τους Κύπριους συγγενείς του καθώς και διανυκτέρευση για 2 Σαββατοκύριακα συμπεριλαμβανομένου και αυτό των εορτών του Πάσχα (!) με τη μεσολάβηση του Κέντρου ΑΠΑΝΕΜΙ μετά από άρνηση του Γραφείου Ευημερίας να διαδραματίσει τον οφειλόμενο συντονιστικό του ρόλο.

Η Λουντμίλα και η Σνεζάνα χωρίς να θέλουν να επιβαρύνουν με τις αποφάσεις τους κανέναν άλλον άφησαν ένα ευχαριστήριο μήνυμα για να μας παραδοθεί ένα μήνα μετά την αναχώρηση τους.


Σας το μεταφέρω μαζί με τις προσωπικές μου θερμές ευχαριστίες για όλη τη στήριξη που δώσατε στις δυο γυναίκες και το αγόρι που χωρίς εσάς θα ζούσαν ακόμα πιο δύσκολα τους τελευταίους 11 μήνες.

Τελειώνοντας ας μου επιτρέψετε να κάνω έναν ελευθερο απολογισμό :

Η Ρωσία με το ελάχιστο κοινωνικό κράτος τελικά αποτελεί καλύτερη επιλογή από την ευρωπαϊκή Κύπρο για ένα θύμα βιας στην οικογένεια.
Ο Νόμος μπορεί να ορίζει κηδεμόνα του τη διευθύντρια Κοινωνικών Υπηρεσιών Ευημερίας αλλά η εφαρμογή γίνεται με αυθαίρετη «διακριτή ευχέρεια». Μπορεί να "φροντίζει" έναν ανήλικο που έχασε τον ένα γονιό του και κακοποίησαν την άλλη με το να του στερεί τη μάνα του συστηματικά και χωρίς γνώση της κατάστασης της.
Μια γυναίκα που εργάστηκε δίπλα στην κόρη της υποκαθιστώντας τις οφειλόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία υποστηρικτικές υπηρεσίες φροντίδες χωρίς να την ανακουφίζει στο ελάχιστο, αντίθετα να την τραβούν σαν λάστιχο δεξιά και αριστερά υπενθυμίζοντας της κάθε στιγμή «οτι εσείς είστε Ρωσίδα, τι κάνετε στην Κύπρο;».
Χωρίς δυνατότητα εργασίας, χωρίς χρόνο για εργασία, χωρίς οικονομική βοήθεια, χωρίς κάλυψη των πρώτων αναγκών, χωρίς ούτε μια σακούλα ψώνια από μια αγορά που κάποιος από το Απανέμι στη Λεμεσό ευτυχώς φρόντιζε να τους δίνει.
Η Σνεζάνα δεν είχεόύτε τα προσωπικά της αντικείμενα και ρουχισμό όταν βρέθηκε στο Νοσοκομείο και παράνομα δεν της δοθηκαν ποτέ. Χωρίς ιατρική περίθαλψη που έπρεπε να διασφαλιστεί μετά από την παρουσίαση της ιστορίας σε δελτίο ειδήσεων και παρέμβαση του υπουργού υγείας και με κάλυψη των εξόδων στο Μέλαθρο Αγωνιστών ΕΟΚΑ.
Με νομική αρωγή που εγκρίθηκε μετά από 7 μήνες και μόνο με την επιμονή και υπομονή ενός δικηγορικού γραφείου που έχει μακρά παράδοση στην υπεράσπιση θύματος βίας στην οικογένεια και ιδιαίτερα γυναικών. Με ένα κανάλι και μια εφημερίδα να ενδιαφέρονται για τηνιστορία, οι άλλες την απέκλησαν ως μη "ενδιαφέρουσα"!

Θυμάμαι τις δηλώσεις της βουλευτού-μαϊντανού σε ημερήσια εφημερίδα όταν δημοσιεύτηκε η ιστορία της κόρης της Λουντμίλα ότι υπέβαλε και σχετική ερώτηση στις αρμόδιες υπηρεσίες [αυτή πάντα κάνει την ίδια δήλωση για κάθε περίπτωση].
Ακόμα κα "β"ουλεύτρια μας να λάβουμε την απάντηση σας.

Φυσικά η μεγάλη απούσα ήταν και παραμένει η αξιοέραστος Υπουργός της φιλολαϊκής κυβέρνησης και υπεύθυνη του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Στην υπουργό θα έλεγα ότι αν και έχουν αλλάξει τα πράγματα, η Ρωσία του σήμερα είναι κατά πολύ καλύτερη επιλογή από την Κύπρο της κυβερνησης της. Για αυτό συντρόφισσα την επόμενη φορά που θα έρθουν στο γραφείο σου ρωσίδες μάνες που τους πετσόκοψαν τα παιδιά τους και τα κατέστησαν μόνιμα ανάπηρα και από πάνω τους αποστερούν την επαφή με τα δικά τους παιδιά, καλύτερα να αναφωνήσετε: «Στην Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα»



Υ.Σ. Η τιμητική διάκριση που μου προσφέρατε ως Υπουργός για την προσφορά μου στα παιδιά δεν ξέρω τι σχήμα έχει για να την αξιοποιήσω κατάλληλα και έτσι δεν θα έρθω να την παραλάβω.
Υποθέτω ότι αποκλείεται να είναι σφυρί για να γκρεμίσετε το Υπουργείο σας και να το ξαναχτίσετε από την αρχή. Ή δρεπάνι για να κόψετε [μεταφορικά] τα κεφάλια των υπάλληλων που ευθύνονται για τις τόσες κακουχίες χιλιάδων εξυπηρετούμενων ατόμων από το γραφείο Ευημερίας.