Τον περασμένο Μάρτιο γίναμε μάρτυρες της πρωτοφανούς συγκάληψης και του ξεπλύματος της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας από τη δικαστική εξουσία. Οι 10 αστυνομικοί που ξυλοφόρτωσαν και κακοποίησαν 2 φοιτητές το Δεκέμβριο του 2005 βρέθηκαν αθώοι από το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας αφού δεν έγινε δεχτό το βίντεο του ξυλοδαρμού που είδε ο κάθε Κύπριος πολίτης στην οθόνη της τηλεόρασης του. Οι αντιδράσεις στην αθωωτική απόφαση γέννησαν την Κίνηση Πολιτών ALERT και τη δράση για την απόδοση δικαιοσύνης.
Μετά από πολλές καθυστερήσεις το Ανώτατο Δικαστήριο αρχίζει την ερχόμενη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου την εξέταση της έφεσης που καταχωρήθηκε από την Γενική Εισαγγελεία κατά της απόφασης του Κακουργοδικείου. Το Ανώτατο Δικαστήριο θα αφιερώσει την επόμενη εβδομάδα στην υπόθεση αυτή.
Από την απόφαση του Εφετείου θα εξαρτηθεί η αξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας στην Κύπρο ή, καλύτερα, ότι έχει απομείνει από αυτή την αξιοπιστία μετά την αθώωση των 10.
Ο κάθε πολίτης που ένιωσε και νιώθει την αδικία καλείτε να παρευρεθεί μπροστά από το Ανώτατο Δικαστήριο τη Δευτέρα μεταξύ 9:30 και 12:30 αφιερώνοντας έστω και λίγο από τον χρόνο του στο να απαιτήσει την απόδοση δικαιοσύνης.
Ενημέρωση για τις εξελίξεις εντός και εκτός δικαστηρίου καθώς και ανάλογες δράσεις θα υπάρχει καθημερινά στο blog της Κίνησης Πολιτών ALERT.
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009
Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους
Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009, διοργανώνουμε φεστιβάλ διαμαρτυρίας για την επίθεση της αστυνομίας σε νεαρούς που διασκέδαζαν στην Πλατεία Φανερωμένης. Θεωρούμε ότι οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους που τους χρησιμοποιούν, πολίτες και μετανάστες, άντρες και γυναίκες, νέους και γέρους ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους, την εμφάνιση τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η προσπάθεια της αστυνομίας να ποινικοποιήσει την παρουσία της νεολαίας στην Πλατεία της Φανερωμένης θα συναντήσει την αντίσταση μας. Θέλουμε ζωντανές πλατείες όπου οι άνθρωποι θα κοινωνικοποιούνται ελεύθερα. Η αστυνομική τρομοκρατία στην παλιά πόλη δεν θα περάσει.
Το φεστιβάλ που θα γίνει στην Πλατεία Φανερωμένης θα περιλαμβάνει γκραφφίτι σε καμβά, παράσταση δρόμου, προβολές και μουσική. Θα αρχίσει στις 17.00 το απόγευμα και θα συνεχιστεί μέχρι τις 12.00. Δεν θα υπάρχουν ομιλίες αλλά μερικές σύντομες παρεμβάσεις από νεαρούς/ες Κύπριους και μετανάστες που έτυχαν κακομεταχείρισης από την αστυνομία και δηλώσεις στήριξης στο δικαίωμα συνάθροισης στη Πλατεία Φανερωμένης.
Συνδιοργανωτές:
Νεολαία της Φανερωμένης,
Κίνηση Πολιτών ALERT,
Συνδιοργανωτές:
Νεολαία της Φανερωμένης
Κίνηση Πολιτών ALERT
Κίνηση κατοίκων Άγρυπνοι εντός των τειχών
Στηρίζει η
Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη και Αντι-ρατσισμό (ΚΙΣΑ)
Το φεστιβάλ που θα γίνει στην Πλατεία Φανερωμένης θα περιλαμβάνει γκραφφίτι σε καμβά, παράσταση δρόμου, προβολές και μουσική. Θα αρχίσει στις 17.00 το απόγευμα και θα συνεχιστεί μέχρι τις 12.00. Δεν θα υπάρχουν ομιλίες αλλά μερικές σύντομες παρεμβάσεις από νεαρούς/ες Κύπριους και μετανάστες που έτυχαν κακομεταχείρισης από την αστυνομία και δηλώσεις στήριξης στο δικαίωμα συνάθροισης στη Πλατεία Φανερωμένης.
Συνδιοργανωτές:
Νεολαία της Φανερωμένης,
Κίνηση Πολιτών ALERT,
Συνδιοργανωτές:
Νεολαία της Φανερωμένης
Κίνηση Πολιτών ALERT
Κίνηση κατοίκων Άγρυπνοι εντός των τειχών
Στηρίζει η
Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη και Αντι-ρατσισμό (ΚΙΣΑ)
Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009
παίρνουμε την Παλια Λευκωσία στα χέρια μας
Φεστιβαλ δρομου στην Πλατεια Φανερωμενης
με μουσικη, ζογκλερικα, γκραφιτι, προβολες και αλλα
για διαμαρτυρια εναντια στην αστυνομικη βια και βαρβαροτητα.
Για να δειξουμε πως ειμαστε παρόντες,
πως αυτος ο χωρος ανήκει σε ΟΛΟΥΣ μας.
Σάββατο 17 Οκτωβρη 2009 από τις 5 μ.μ. - 12 μ.μ.
τα λόγια κάποιων απο τη Πλατεια του Μανώλη:
Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΕΙ
1. Διεκδικούμε μια από τις λίγες πλατείες που έχει η πόλη μας. Για να δημιουργήσουμε το δικό μας στέκι έξω από τα κέρδη τους, για να κτίσουμε σχέσεις μεταξύ μας. Σχέσεις που βασίζονται στον άνθρωπο και όχι στο χρήμα.
2. Διεκδικούμε τη διασκέδαση μας. Την ελεύθερη διασκέδαση μας, έξω από μπαρ και κλαμπ που κάποιος πρέπει να ξοδέψει μέχρι και 50 ευρώ τη νύκτα για την είσοδο και τα ποτά. Έξω από τα μαγαζιά αυτά, όπου η κοινωνικοποίηση είναι μηδαμινή και ψεύτικη. Όπου σχεδόν τα πάντα είναι προκαθορισμένα και κάποιος πρέπει να είναι «ευπρεπής», «καλοντυμένος», «ευγενής» κτλ.
3. Διεκδικούμε αυτόν το δημόσιο χώρο για να εκφράσουμε τον αυθορμητισμό μας που έχει καταπιεστεί μέσα στα μαγαζιά. Θέλουμε να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να ποδηλατήσουμε, να τρέξουμε, να πιούμε, να ζωγραφίσουμε, να σκαρφαλώσουμε. Να αφήσουμε τη ζωή να μας οδηγήσει εκεί που αυτή θέλει, έξω από κοινωνικά ταμπού και προκαταλήψεις.
4. Διεκδικούμε τους τοίχους για να εκφραστούμε. Για να πούμε όλα αυτά που δεν λέγονται και να ζωγραφίσουμε όλα αυτά που δεν ζωγραφίζονται. Επειδή η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.
5. Διεκδικούμε τον σεβασμό προς το χώρο. Για να καθαρίζουμε μόνοι μας τα σκουπίδια που αφήνουμε πίσω μας και να μην περιμένουμε από άλλους να το κάνουν για εμάς. Σεβασμός προς το χώρο σημαίνει σεβασμός προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
6. Διεκδικούμε πίσω το χρόνο που μας έχει κλέψει η ρουτίνα. Σχολείο-φροντιστήριο-σπίτι, σπίτι-δουλειά-σπίτι. Καθημερινά μας ρουφούν την ενέργεια μας ενώ εμείς παραμένουμε παθητικοί θεατές καταφεύγοντας σε ψεύτικες απολαύσεις και ναρκωτικά όπως τηλεόραση, ιντερνέτ, στοιχήματα, γήπεδο, αλκοόλ και άλλες ουσίες παράνομες ή μη.
7. Διεκδικούμε το τώρα και το σήμερα. Ούτε το αύριο ούτε το χτες.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΝ
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
Κάποιοι/ες από Μανώλη
με μουσικη, ζογκλερικα, γκραφιτι, προβολες και αλλα
για διαμαρτυρια εναντια στην αστυνομικη βια και βαρβαροτητα.
Για να δειξουμε πως ειμαστε παρόντες,
πως αυτος ο χωρος ανήκει σε ΟΛΟΥΣ μας.
Σάββατο 17 Οκτωβρη 2009 από τις 5 μ.μ. - 12 μ.μ.
τα λόγια κάποιων απο τη Πλατεια του Μανώλη:
Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΕΙ
1. Διεκδικούμε μια από τις λίγες πλατείες που έχει η πόλη μας. Για να δημιουργήσουμε το δικό μας στέκι έξω από τα κέρδη τους, για να κτίσουμε σχέσεις μεταξύ μας. Σχέσεις που βασίζονται στον άνθρωπο και όχι στο χρήμα.
2. Διεκδικούμε τη διασκέδαση μας. Την ελεύθερη διασκέδαση μας, έξω από μπαρ και κλαμπ που κάποιος πρέπει να ξοδέψει μέχρι και 50 ευρώ τη νύκτα για την είσοδο και τα ποτά. Έξω από τα μαγαζιά αυτά, όπου η κοινωνικοποίηση είναι μηδαμινή και ψεύτικη. Όπου σχεδόν τα πάντα είναι προκαθορισμένα και κάποιος πρέπει να είναι «ευπρεπής», «καλοντυμένος», «ευγενής» κτλ.
3. Διεκδικούμε αυτόν το δημόσιο χώρο για να εκφράσουμε τον αυθορμητισμό μας που έχει καταπιεστεί μέσα στα μαγαζιά. Θέλουμε να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να ποδηλατήσουμε, να τρέξουμε, να πιούμε, να ζωγραφίσουμε, να σκαρφαλώσουμε. Να αφήσουμε τη ζωή να μας οδηγήσει εκεί που αυτή θέλει, έξω από κοινωνικά ταμπού και προκαταλήψεις.
4. Διεκδικούμε τους τοίχους για να εκφραστούμε. Για να πούμε όλα αυτά που δεν λέγονται και να ζωγραφίσουμε όλα αυτά που δεν ζωγραφίζονται. Επειδή η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.
5. Διεκδικούμε τον σεβασμό προς το χώρο. Για να καθαρίζουμε μόνοι μας τα σκουπίδια που αφήνουμε πίσω μας και να μην περιμένουμε από άλλους να το κάνουν για εμάς. Σεβασμός προς το χώρο σημαίνει σεβασμός προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
6. Διεκδικούμε πίσω το χρόνο που μας έχει κλέψει η ρουτίνα. Σχολείο-φροντιστήριο-σπίτι, σπίτι-δουλειά-σπίτι. Καθημερινά μας ρουφούν την ενέργεια μας ενώ εμείς παραμένουμε παθητικοί θεατές καταφεύγοντας σε ψεύτικες απολαύσεις και ναρκωτικά όπως τηλεόραση, ιντερνέτ, στοιχήματα, γήπεδο, αλκοόλ και άλλες ουσίες παράνομες ή μη.
7. Διεκδικούμε το τώρα και το σήμερα. Ούτε το αύριο ούτε το χτες.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΝ
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
Κάποιοι/ες από Μανώλη
Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2009
Μαζί με την ΑΛΕΡΤ εναντιον στην αστυνομική αυθαιρεσία και βία
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ALERT
http :/ /alertcy.wordpress.com
alertcy@gmail.com
99583947, 99492018
1 Οκτωβρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Όχι στον ρατσισμό και την αστυνομική αυθαιρεσία
Η πρόσφατη επιχείρηση «σκούπα» (25/9/09) της Αστυνομίας στην παλιά Λευκωσία κατά των μεταναστών αποτελεί μια νέα κατάφορη προσβολή των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου στην Κύπρο. Η επιχείρηση παραβιάζει, μεταξύ άλλων, το άρθρο 4 του Πρωτοκόλλου 4 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που απαγορεύει τη μαζική απέλαση αλλοδαπών.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Αστυνομία αντί να εργάζονται για την πάταξη του εγκλήματος, με τις δική τους παράνομη επιχείρηση υποδαυλίζουν το ρατσιστικό έγκλημα. Η Αστυνομία έστησε οδοφράγματα στην παλιά πόλη, μπούκαρε στα σπίτια των μεταναστών και σύλλαβε πάνω από 150 μετανάστες (μεταξύ των οποίων και έγκυες γυναίκες), τους πέρασε χειροπέδες και τους μετέφερε στους αστυνομικούς σταθμούς για εξακρίβωση στοιχείων. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών των μεταναστών δεν είχε τακτοποιημένα χαρτιά, πράγμα που αποτελεί απλώς ένα διοικητικό παράπτωμα και όχι έγκλημα.
Η ρατσιστική επιχείρηση σκούπα που μεταχειρίζεται σαν σκουπίδια τους μετανάστες αποτελεί μια νέα πράξη αυθαίρετης αστυνομικής βίας που προστίθεται σε μια σειρά άλλων περιστατικών όμοιας φύσης. Ο άγριος ξυλοδαρμός δύο φοιτητών από την γνωστή ομάδα των 10 αστυνομικών που προβλήθηκε από όλα τα έντυπα και τηλεοπτικά μέσα είναι ένα από τα πολλά αυτά περιστατικά. Οι 10 βασανιστές αθωώθηκαν από το δικαστήριο, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο ανέβαλε επ’ αόριστον την εξέταση της έφεσης της εισαγγελίας. Οι δέκα βασανιστές κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ενώ καθ’ όλα νόμιμοι μετανάστες σύρονται με χειροπέδες στα μπουντρούμια της αστυνομίας σαν κοινοί εγκληματίες.
Παρά το γεγονός ότι η επιχείρηση «σκούπα» αποδοκιμάστηκε ακόμη και από τον Υπουργό Εσωτερικών που είναι αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης, ο αρχηγός της Αστυνομίας και ο Υπουργός Δικαιοσύνης συνεχίζουν προκλητικά να υπεραμύνονται της παράνομης και ρατσιστικής τους επιχείρησης και απειλούν μάλιστα ότι θα επαναλάβουν τέτοιου είδους ενέργειες.
Η Kίνηση Πολιτών ALERT, μια οργάνωση που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα όλων των κατοίκων της Δημοκρατίας, Κυπρίων και μεταναστών, καταδικάζει την εγκληματική επιχείρηση «σκούπα» και καλεί σε μια μαζική διαδήλωση κατά της αστυνομικής αυθαιρεσίας και κατά της δικαστικής πρακτικής που την ανέχεται και την ξεπλένει. Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, η ώρα 11:00 στην πλατεία Ελευθερίας.
Ζητούμε την άμεση παύση του Υπουργού Δικαιοσύνης και του Αρχηγού της Αστυνομίας που φέρουν την πολιτική ευθύνη της επιχείρησης και που απειλούν να συνεχίσουν αυτές τις παράνομες και ρατσιστικές πρακτικές. Επίσης ζητούμε την άμεση αναθεώρηση του Νόμου περί μετανάστευσης που επιτρέπει την είσοδο της Αστυνομίας στα σπίτια των μεταναστών χωρίς δικαστικό ένταλμα.
• Όχι στην υπονόμευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δημοκρατικού κεκτημένου.
• Όχι στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
• Όχι στην αστυνομική αυθαιρεσία και το δικαστικό της ξέπλυμα.
• Όχι στη δημοκρατία της μπανάνας.
• Όλες και όλοι με μπανάνες και σφυρίχτες στην εκδήλωση διαμαρτυρίας την Κυριακή στις 11 π.μ στην πλατεία ελευθερίας.
Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009
Απο την Cyprus Mail
Violence against women not limited by legal and policing framework say NGOs
By Charles Charalambous
CYPRUS IS deliberately minimising the number of domestic violence victims by not collecting accurate data under EU definitions, five NGO’s who provide support and protection said yesterday.
According to representatives from the five organisations, Cypriot law does not yet reflect the distinctions made in EU legislation for the different types of violence against women and children.
Horrific figures presented by the groups said 80,000 Greek Cypriot women are directly subjected to domestic violence, as are 75,000 children. Some 30,000 foreign women suffer violence against women, and 4,000 housemaids at the hands of their employers. Under EU law abuse of housemaids is classed as domestic violence.
Eleni Pissaridou of the STIGMA Foundation – an organisation for the protection of victims of sexual abuse and exploitation said Cyprus was relying on outdated legal definitions, which meant that whole areas of violence against women were simply excluded from official statistics
In the case of sex trafficking, she said the policy was deliberate.
“As a state we prefer to produce low statistics, so the victim is simply designated a police witness, and that’s where the case ends”, Pissaridou said. “We are talking about victims who, if they had come forward one or two years ago, would have had all their rights respected. This year, for some reason, they are not treated as victims, just witnesses. It suits the state to record them in this way, because this produces low victim statistics.”
Corina Demetriou of Simfiliosi (Reconciliation) presented the results of an EU-funded study into legislation in the period 1991-2006 concerning violence against women, children and youth in the ten countries which joined the EU in 2004. The study focused particularly on provisions of the law, policies, victim support, awareness campaigns and other practical aspects of the issue.
Demetriou said that following Cyprus’ EU accession in 2004, the issue of violence against women and children covers many more aspects than before under EU law. Apart from physical, psychological and sexual violence, it now also includes economic violence – preventing access to money, employment or training – and the definition of domestic violence has been extended to include intellectual and emotional violence, incest, marital rape and “honour crimes”.
According to Demetriou, the interpretation of existing law can still produce a questionable result: despite the fact that corporal punishment has been illegal in Cyprus since before independence in 1960, one Supreme Court ruling stated that a conviction was not necessary “because the violence used was very mild”. She also pointed out that there is no specific law in Cyprus to cover bullying – defined as the causing of psychological or physical pain – so any legal charges have to be based on a related theft or other offence.
One reason for gaps in the law may be the lack of official data. Demetriou said there is no data on violence against women, because “there is no process in place for recording complaints of violence against women and children. The only statistics kept relate to violence within the family, gathered by the Welfare Office, the police and the Association for the Prevention and Handling of Violence in the Family.”
She added that there is a particular problem regarding data on the sexual trafficking of women. There is no law to cover the registering of a complaint, so any data is gathered piecemeal by various organisations. What is worse, “if a woman is not officially recognised as a victim of trafficking, then her case is not recorded as such. The recognition process, which is carried out by one police department, is not always effective”, she said, adding: “there are very many clear cases of trafficking which go unnoticed, so they are not recognised, recorded or dealt with.”
Julia Kalimeri, founder of women’s support centre and shelter Apanemi, said that Cypriot society has lost a lot through the state concentrating processes and resources on itself, sometimes at the cost of those offered by non-governmental organisations (NGOs).
“In 2004-6, we had two victim helplines, two women’s shelters in Nicosia, one shelter in Limassol, there was also the STIGMA shelter in Limassol for victims of sexual exploitation, there were three Apanemi support centres – one each in Nicosia, Larnaca and Limassol – and we lost all that”, Kalimeri said.
She added: “We would do well to ask ourselves why we allow support services to be taken out of the hands of NGOs and be limited to a level which offers so little to victims. Why, for example, when the Apanemi shelter opened in Limassol did complaints to the police increase so dramatically? And when it closed, the number of complaints also went down again. It wasn’t because the number of cases went up or down. When women know who to turn to, they come forward – when not, very few of them do so.”
Pissaridou said that since the STIGMA shelter in Limassol closed, “there have been just nine recorded victims of sexual trafficking or maybe I’m mistaken and there were ten.” She said that in previous years Cyprus had a terrible image abroad regarding sexual trafficking, there was no government shelter for victims of sexual exploitation, and the infamous “artiste” entry visas were still being issued.
“So what did we do? We got rid of the entry visas specifically for artistes, which sounds very good. We set up a government shelter, which again sounds very good. And we send the EU extremely low statistics on victims of trafficking. Conclusion? We don’t have a problem.”
“But nobody mentions that absolutely no checks have been carried out. In the past we heard so much about police raids on “cabarets”. How many have been carried out this year?”
“Similarly, in the past, the monitoring of artistes was the responsibility of the police. Now, that responsibility has passed to the Labour Ministry, but no monitoring is being done because there is confusion as to who is supposed to monitor what, and where. We have transformed sexual trafficking into an employment issue – supposedly.”
“Nobody comes here any more as an “artiste”, because we no longer have such a category of entry visa. But no-one has looked to see whether anything has changed in the places those women work. Is there ballet-dancing in bars, or are women still pole-dancing? Has the experience of those women actually changed in practice?”
“It is true that some “cabarets” have closed down, but some have been converted into something else. No mention has been made of the sudden increase in entry visas for barmaids, for the simple reason that there is no official statistic. When we ring up to find out, they cannot give us an exact figure.”
“Around ten days ago, I received a call from a young woman, who spoke in a way I recognised: crying, stressed, trying to explain to me what had happened to her. She told us of her all-too-familiar problem. This was a young woman who came here under the new system, in other words not on an “artiste” visa, but with a work permit based on a year’s contract. Do you think she is the only one? Nothing has changed in practice.”
“There is trafficking. What we as an organisation have been calling for since 2004 is quite simply for the government to stop issuing entry visas – for artistes, barmaids, or whatever – to women from third countries to work in these particular types of workplaces, which we describe as high-risk. Anything less is a half-measure.”
Copyright © Cyprus Mail 2009
By Charles Charalambous
CYPRUS IS deliberately minimising the number of domestic violence victims by not collecting accurate data under EU definitions, five NGO’s who provide support and protection said yesterday.
According to representatives from the five organisations, Cypriot law does not yet reflect the distinctions made in EU legislation for the different types of violence against women and children.
Horrific figures presented by the groups said 80,000 Greek Cypriot women are directly subjected to domestic violence, as are 75,000 children. Some 30,000 foreign women suffer violence against women, and 4,000 housemaids at the hands of their employers. Under EU law abuse of housemaids is classed as domestic violence.
Eleni Pissaridou of the STIGMA Foundation – an organisation for the protection of victims of sexual abuse and exploitation said Cyprus was relying on outdated legal definitions, which meant that whole areas of violence against women were simply excluded from official statistics
In the case of sex trafficking, she said the policy was deliberate.
“As a state we prefer to produce low statistics, so the victim is simply designated a police witness, and that’s where the case ends”, Pissaridou said. “We are talking about victims who, if they had come forward one or two years ago, would have had all their rights respected. This year, for some reason, they are not treated as victims, just witnesses. It suits the state to record them in this way, because this produces low victim statistics.”
Corina Demetriou of Simfiliosi (Reconciliation) presented the results of an EU-funded study into legislation in the period 1991-2006 concerning violence against women, children and youth in the ten countries which joined the EU in 2004. The study focused particularly on provisions of the law, policies, victim support, awareness campaigns and other practical aspects of the issue.
Demetriou said that following Cyprus’ EU accession in 2004, the issue of violence against women and children covers many more aspects than before under EU law. Apart from physical, psychological and sexual violence, it now also includes economic violence – preventing access to money, employment or training – and the definition of domestic violence has been extended to include intellectual and emotional violence, incest, marital rape and “honour crimes”.
According to Demetriou, the interpretation of existing law can still produce a questionable result: despite the fact that corporal punishment has been illegal in Cyprus since before independence in 1960, one Supreme Court ruling stated that a conviction was not necessary “because the violence used was very mild”. She also pointed out that there is no specific law in Cyprus to cover bullying – defined as the causing of psychological or physical pain – so any legal charges have to be based on a related theft or other offence.
One reason for gaps in the law may be the lack of official data. Demetriou said there is no data on violence against women, because “there is no process in place for recording complaints of violence against women and children. The only statistics kept relate to violence within the family, gathered by the Welfare Office, the police and the Association for the Prevention and Handling of Violence in the Family.”
She added that there is a particular problem regarding data on the sexual trafficking of women. There is no law to cover the registering of a complaint, so any data is gathered piecemeal by various organisations. What is worse, “if a woman is not officially recognised as a victim of trafficking, then her case is not recorded as such. The recognition process, which is carried out by one police department, is not always effective”, she said, adding: “there are very many clear cases of trafficking which go unnoticed, so they are not recognised, recorded or dealt with.”
Julia Kalimeri, founder of women’s support centre and shelter Apanemi, said that Cypriot society has lost a lot through the state concentrating processes and resources on itself, sometimes at the cost of those offered by non-governmental organisations (NGOs).
“In 2004-6, we had two victim helplines, two women’s shelters in Nicosia, one shelter in Limassol, there was also the STIGMA shelter in Limassol for victims of sexual exploitation, there were three Apanemi support centres – one each in Nicosia, Larnaca and Limassol – and we lost all that”, Kalimeri said.
She added: “We would do well to ask ourselves why we allow support services to be taken out of the hands of NGOs and be limited to a level which offers so little to victims. Why, for example, when the Apanemi shelter opened in Limassol did complaints to the police increase so dramatically? And when it closed, the number of complaints also went down again. It wasn’t because the number of cases went up or down. When women know who to turn to, they come forward – when not, very few of them do so.”
Pissaridou said that since the STIGMA shelter in Limassol closed, “there have been just nine recorded victims of sexual trafficking or maybe I’m mistaken and there were ten.” She said that in previous years Cyprus had a terrible image abroad regarding sexual trafficking, there was no government shelter for victims of sexual exploitation, and the infamous “artiste” entry visas were still being issued.
“So what did we do? We got rid of the entry visas specifically for artistes, which sounds very good. We set up a government shelter, which again sounds very good. And we send the EU extremely low statistics on victims of trafficking. Conclusion? We don’t have a problem.”
“But nobody mentions that absolutely no checks have been carried out. In the past we heard so much about police raids on “cabarets”. How many have been carried out this year?”
“Similarly, in the past, the monitoring of artistes was the responsibility of the police. Now, that responsibility has passed to the Labour Ministry, but no monitoring is being done because there is confusion as to who is supposed to monitor what, and where. We have transformed sexual trafficking into an employment issue – supposedly.”
“Nobody comes here any more as an “artiste”, because we no longer have such a category of entry visa. But no-one has looked to see whether anything has changed in the places those women work. Is there ballet-dancing in bars, or are women still pole-dancing? Has the experience of those women actually changed in practice?”
“It is true that some “cabarets” have closed down, but some have been converted into something else. No mention has been made of the sudden increase in entry visas for barmaids, for the simple reason that there is no official statistic. When we ring up to find out, they cannot give us an exact figure.”
“Around ten days ago, I received a call from a young woman, who spoke in a way I recognised: crying, stressed, trying to explain to me what had happened to her. She told us of her all-too-familiar problem. This was a young woman who came here under the new system, in other words not on an “artiste” visa, but with a work permit based on a year’s contract. Do you think she is the only one? Nothing has changed in practice.”
“There is trafficking. What we as an organisation have been calling for since 2004 is quite simply for the government to stop issuing entry visas – for artistes, barmaids, or whatever – to women from third countries to work in these particular types of workplaces, which we describe as high-risk. Anything less is a half-measure.”
Copyright © Cyprus Mail 2009
Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
